اکنون جنگ داخلی با دشمن داخلی [است] و همواره در یک نهضت جنگ در صحنهٔ خارجی و مبارزه با دشمن خارجی غالبا به پیروزی منجر می شود و در صحنهٔ داخلی و با دشمنان داخلی شکست می‌خورد.

بخشی از کتاب «حسین وارث آدم» که این جمله از آن بیان شده است:

ناگهان همه چیز دگرگون شد اختلافی که پس از پیغمبر بلافاصله شروع شد فاصله ی یک نیم درجه بیشتر نبود که از راه مستقیم منحرف شد اما دو تا خط یک زاویه ای که در آغاز یک درجه، نیم درجه، یک هزارم درجه باشد به میزانی که ادامه پیدا می کند و به میزانی که در مسیر تاریخ پیش می رود زبانه هایش از هم فاصله می گیرد و در نهایت این فاصله به 90درجه می رسد و اگر عوامل دیگر و علت های دیگر در کار باشند که هستند گاه این زاویه را درست معکوس می کند

پس از مرگ پیغمبر این فاصله ی کوچک و این زاویه ی بسیار اندک با راه مستقیم بوجود می آید و نسل به نسل فاصله با درستی و راستی و عدالت و حقیقت زیاد تر می شود به طوری که بعد از چهارده پانزده سال به دوره ی عثمان می رسد و عثمان پایگاه مغناطیسی ای می شود که همه ی عناصر ضد انقلابی را که در گوشه کنار ها سرکوفته و پراکنده شده بودند در قلب قدرت و پایتخت انقلاب اسلامکی جمع می کند و عثمان پلی می شود بین دوره ی انقلاب اسلامی و جاهلیت که میانشان حفره ی جهاد ها و حفره ی انقلاب ها ایجاد شده بود و از روی این پل، پل عثمان، پلیدترین عناصر اشرافیت نیمه جان و مطرود می گذرند و بهترین پایگاه هایی را که با جهاد انصار و مجاهدین به دست آمده بود به دست می گیرند عثمان ابزاری می شود که بنی امیه و کثیف ترین دشمنان اسلام به وسیله ی او نه تنها ضربه هایی را که دیده بودند جبران می کنند بلکه بهترین موفقیت های انقلاب را تصاحب می کنند و وسیله ای می شود که این قانونی را که تاکنون در تاریخ تکرار شده ولی نمی گویم قانون جبریست که انقلاب فرزندان صدیقش را می خورد عثمان وسیله ای شد که بلعندگان و خورندگان فرزندان راستین انقلاب بر انقلاب چیره شوند و کسانی که به شمشیر آنها و جهاد آنها و تقوای  آنها و صبر آنها این نهضت پایه گرفته بود و بنیان، اینها به وسیله ی عثمان و به دست بنی امیه ای که وابسته به عثمان بودند و مسلط بر او نابود شوند و نخستین قربانی در این دگرگونی درین بازگشت انقلاب به دوره ی جاهلیت درین احیای عناصر نیمه جان ضد انقلابی علی است.

اکنون علی و دوره ی علی مظهر یک جنگ تازه است جنگی میان رهبران و وفادارا ن به ارزش های نو به ایمان نو به شعارهای نو و به راه راستین اسلام و میان عناصر جاهلیت جدیدی که دومرتبه در گرمایی که از حسادت ها و نفاق های دوستان در محیط پیدا شده جان گرفتند و رویاروی یا پنهانی با بهترین چهره های انقلاب اسلامی جنگ آغاز کردند پیغمبر مظهر جنگ دوره ایست که یک دسته مسلمان تازه اعتقادند و دسته ی دیگر دشمنان خارجی و اما علی مظهر دوره ایست که در داخل این نهضت جنگ میان وفاداران راستین این نهضت و عناصر ضد نهضت که در جامه و نقاب تازه ای جان گرفته اند درگرفته است

جنگ اکنون معاویه و علی بر خلاف جنگ دیروز ابوسفیان و پیغمبر که جنگ داخل و خارج بود جنگ دوست با دشمن خارجی بود اکنون جنگ داخلی با دشمن داخلی و همواره در یک نهضت جنگ در صحنه خارجی و مبارزه با دشمن خارجی غالبا به پیروزی منجر می شود و در صحنه ی داخلی و با دشمنان داخلی شکست می خورد و علی مظهر شکست جبهه ی اسلام در جبهه ی داخلیست اما در برابر جاهلیت جدید اشرافیت جدید که دارد جان می گیرد علی یک پایگاه مقاومی است پنج سال تمام تلا و کوشش علی در جبهه ی داخلی با مشرکیست که جامه ی توحید به تن کرده بود و با کافری در ردای اسلام بیرون آمده و با بت پرستی که قرآن برنیزه داشت گذشت علی به دست مقدسین بی شعوری که بازیچه ی دشمنان با شعورند کشته شد می بینیم هرچه زمان می گذرد پایگاه راستین انقلاب اسلامی تضعیف می شود در برابر جاهلیت جدید و دشمنان داخلی و پایگاه و اقتدار دشمنان داخلی قوی تر می شود

به دوره ی حسن می رسیم حسن وارث یک حکومتی است که از پدر مانده سپاهی که در درونش نفاق تا اعماق صمیمی  ترین یاران علی نفوذ کره بهترین افسران و فرماندهان سپاه پنهانی با پول ها و با زور ها و با وعده های بنی امیه سر و سر دارند و دارند برای یک خروش بزرگ و یک خیانت بزرگ معامله می کنند این سپاهش است از نظر قلمرو حکومت حسن بر یکی از نیرومند ترین و خطرناک ترین و  آبادترین قسمت های حکومت اسلامی دستی ندارد و به دست دشمن افتاده در خود عراق جناح ها متفرق شده اند خوارج روی در روی ایستاده اند. حسن به عنوان مظهر آخرین تلاش صمیمی ترین یاران نهضت جدید اسلامی در برابر جبهه ی نفاق یا دشمنان داخلی هر روز ضعیف تر می شود تا صلح با دشمن با معاویه تنها راه چاره و امکانی است که حسن ناچار می پذیرد زیرا شکست می خورد و شکست خورده صلح بر او تحمیل می شود نه این که صلح را طلب کند حسن که در مدینه به عنوان رهبر و مظهر تلاش روح انقلاب در برابر جلاهلیت جان گرفته ی جدید نشسته اکنون به صورت یک فرد در آمده وقتی در داخل خانه اش نیز دشمن رخنه کرده و در حرمش و جاسوسان بنی امیه وارد خلوت و خانه ی محرم او شده اند و حتا همسر او را مزدور خود ساخته اند و مسموم می شود

می خواهم این را بگویم که قدرتی که امام حسن به عنوان رهبر نیرویی که به نام اسلام هنوز دارد مقاومت می کند در برابر منافق به اندازه ایست که وقتی می میرد در خود مدینه که شهر جد اوست و شهر پدر و مادر اوست و شهر خانواده ی اوست و شهر مهاجرین و انصار پیغمبر اسلام است قدرت این را و امکان این را که و در جایی که خودش می خواهد دفن بشود ندارد در قبرستان عمومی دفتنش می کنند

حالا نوبت حسین است حسین به عنوان وارث نهضت اسلام وارث انقلاب اسلامی وارث آن نیرویی که محمد ایجاد کرد و علی ادامه داد و حسن آخرین پرچم را به دست گرفته بود اکنون هیچ چیز به ارث نمی برد نه سپاه نه سلاح و  نه زر و نه هیچ قدرت هیچ. سال های پیرامون ششصت هجری هر رهبری هر امامی شکل مبارزه ای که انتخاب می کند شکلی نیست که بر اساس که بر اساس سلیقه و ذوق و انتخاب شخص خودش تنها تعیین شده باشد شکل مبارزه را بر اساس شرایط واوضاع و احوال و نیروها و ارزیابی شرایط و جبهه گیری دشمن اننتخاب می کند. بنابراین شکل مبارزه ای که حسین انتخاب کرده قابل فهمیدن نیست مگر آن که اوضاع و شرایط حسین در آن شرایط قیام خاص خودش را آغاز کرد شناخته شود اینجا الان سالها ی پیرامون شصت است نوبت به حسین رسیده زمان و مسئولیت در انتظار یک مرد است. گاه هست که سرنوشت یک ملت سرنوشت یک ایمان سرنوشت یک فکر یک جامعه یک عقیده چشم به راه این است که یک فرد یا چند فرد چگونه عمل خواهد کرد حسین مسئول نگاهبانی انقلابی است که آخرین پایگاه های مقاومتش ازدست رفته است و از حکومت جدش و حکومت پدرش و برادرش یک شمشیر برای او نمانده و یک سرباز سال هایست که بنی امیه همه ی پایگاه های اجتماعی را فتح کرده است سال هایی است که قریش، جاهلیت جدید، بر همه ی ارزش ها و آورده های انقلاب اسلامی مسلط است سال هایی است که مرکزیست حکومت انقلاب اسلامی برچیده شده و اصحاب، یاران نخستین انقلاب، پروردگان مکتب شخص محمد سه گروه شدند گروهی که این انحراف را نتوانستند تحمل کنند فریاد کشیدند کشته شدند سال شصت است ابوذر رفته عمار رفته عبدالله مسعود رفته میثم رفته گروه دوم گروهی هستند که در اوضاع سختی که حق پرستی جانبازی می خواهد و مسلمان ماندن نه فتح دارد نه غنیمت بلکه شکنجه دارد و زندان توجیه تازه ای به ذهنشان رسیده و آن اینکه بهشت را به جای اینکه در جبهه ی جهاد به دست بیاوریم در کنج امن خلوت ریاضت و عبادت به چنگ آوریم به گوشه های انزوا تامل های عاشقانه با خداوند ریاضت روزهای طولانی و نمازهای نافقله پرداختن نمونه اش عبدالله عمر

این ها شخصیت های بزرگی بودند که در روزگاری و لحظه هایی که توده های مسلمان در زیر چنگال قداره بندان بنی امیه چشم انتظار قیام آنها و مقاومت آنها بود که در انقلاب اسلامی پرورده شده بودند و دوش به دوش پیغمبر بودند کاری بکنند و در چنین لحظه ای از صحنه ی جامعه به کناری رفتند و به گوشه ی مسجد ها و خلوت ریاضت ها خزیدند و بهترین شخصیت های مسلمان را به سود کفر و ظلم در کنج خلوت عبادت قربانی کردند. کی ها؟ خودشان را! یک انسان آگاه  که مسئولیت احساس می کند و در برابر حق  باطل تشخیص دارد اگر خودش را به گوشه ی خلوت عبادت هم بکشاند گویی یک انسان مجاهد آگاه را به نفع ظلم قربانی کرده و این انسان مجاهد آگاه خودش است و این جنایتکاری است که بی مزد و منت جنایت می کند و بهترین عنصرهای ایمان را به سود کفر قربانی می کند اینها اصحابی بودند که آبرومندانه از صحنه در رفتند

سومین دسته دسته ایست که راست و صاف ازجبهه ی بدر و احد و حنین و از مدینه ی جهاد و هجرت و کنار پیغمبر اسلام، افتخاراتی را که جمع کرده بودند آوردند صاف و راست بر در کاخ سبز معاویه به فروش رساندند و پولش را گرفتند ابودردا ابوحریره ابوموس، هر روایتی یک دینار نرخ رسمی اش،و ابوحریره صحابی ای که همیشه دوش به دوش پیغمبر بود و صحابی که خرمن علم حدیث پیامبر بود کارش به جایی می رسد که برای یزید که عاشق زن عبدالله سلام شده واسطگی می کند

شما نگاه کنید که جوان ها جوان ها که می گویم یعنی چه؟ الان در زمان حسین نسل دوم انقلاب آمده روی کار سال شصت هجرسیت سالی که نسل عمومی جامعه های اسلامی نسل دوم است نسلی که در دوره ی انقلاب نبوده اند و آن عصر پر شکوه و آن افتخارات و آن پیروزی ها و ایمان ها و عشق ها رو از زبان این اصحاب باید می شنیدند و جوشش آن عشق در قلب جوانشان تپش دارد و اندیششان و ایمانشان و امیدشان به این مردان پرورده ی عصر انقلاب است وقتی می بینند اینها با این صورت هر روز یکی شان در منجلاب پلیدی سقوط می کند چه یاسی چه ناامیدی و چه بی ایمانی ای و چه عقده ای نسبت به آنچه که اسمش اسلام است در خودشان احساس می کنند

اینها که نسل دیروزند نسل عصر پیغمبر نسل انقلاب نسل دوم در میانشان جوشش ها و عصیان ها و تلاش ها ی پخته و ناپخته برای مقاومت و برای مبارزه علیه این نظام جاهلیت دروغین جدیدی که به وجود آمده در گوشه و کنار جریان دارد رهبر و مظهر جوان ها ی نسل دوم انقلاب حجر بن ادی است حجر زمان پیغمبر بچه بوده زمان علی جوان شده و وارد معرکه و زمان حسن یک سیاستمدار است و به شدت به امام حسن می تازد و به او حمله می کند که چرا صلح را امضاء کرده است و حتا اهانت می کند یک مرد خروشان و جوشان و عصیانی ولی امام حسن در یک سخن پنهانی که به او می گوید در مدینه او را قانع می کند و حتا امیدوار چون حجر آدمی نیست که به سادگی  و با چند تا نصیحت عقیده اش برگردد در اینجا در این ملاقات امام حسن با حجر و ملاقات سلمان بن سرد خزایی با امام حسن که بد هر دو رضی و خاموش و تسلیم صلح از خانه ی امام حسن می آیند بیرون در حالی که هر دومعترض بودند در اینجا طه حسین می گوید امام حسن پس از این که توجیه می کند که هرگونه مخالفتن علنی بیهوده است و جز اتلاف نیروها ثمری ندارد پایه ی یک تشکیلات مخفی را می گذارد تشکیلاتی مخفی ای که مبارزه را پنهانی با حکومت ادامه می دهد و بعد همین تشکیلات است که در دوره ی امامت تا آخرین امام شیعی در سراسر کشورهای اسلامی شبکه های گسترده پیدا می کند حُجر با یارانش که جوان های شورانگیزی مثل علی بن حاتم و امثال اینها هستند طاقت نمی آورد در برابر این همه زشتی که هر روزقدرتمندتر و قسی تر به جای حق و عدل  و اسلام بر مردم حکومت می کند مقامت می کند مقاومت ها فراوان تر و گسترده تر و گستاخ تر می شود تا این که به هر حال با آن فریبی که شاید فریبی که شاید غالبا بدانید یک جا این مظاهر جوانان عصیان گر نسل دوم دستگیر می شوند تا آنکه در مضج العذرا در شام سربریده می شوند و قتل عام.

اصل خبر را می‌توانید در اینجا بخوانید اما هدفم از این نوشته، این بود که یادآوری کنم که اسامی این بزرگ‌مردان را هرگز فراموش نکنیم:

• ناخدا یکم تفنگ‌دار دریایی «بهروز ن» که به جاسک تبعید شده است.
• ناخدا دوم «مهدی ح» که از سرنوشتش خبری در دست نیست.
• ناخدا دوم کمیسر دریایی «سعید ع» پس از بازداشت، محکوم به پنج سال حبس در پایگاه شکری بوشهر شده است.
• ناوسروان عرشه «اکبر ح» پس از بازداشت، محکوم به پنج سال حبس در پایگاه شکری بوشهر شده است.
• ناخدا سوم تفنگ‌دار دریایی «علی ف» پس از بازداشت، محکوم به چهار سال حبس در پایگاه شکری بوشهر شده است.
• ناوبان دوم تفنگ‌دار دریایی «سجاد م» پس از بازداشت، محکوم به چهار سال حبس و یک سال خدمت در تبعیدگاه کنارک چابهار شده است.
• ناواستوار دوم تفنگ‌دار دریایی «رحیم ش»محکوم به چهار سال حبس در کنارک چابهار شده است.
• ناوسروان آماد «سعید م» محکوم به سه سال حبس در بندر عباس شده است.
• ناوسروان تفنگ‌دار دریایی «منصور م» محکوم به دو سال حبس در شکری بوشهر شده است.
• ناوبان‌دوم عرشه «وحید ب» محکوم به دو سال حبس در شکری بوشهر شده است.

این افرادی که بخشی از بیست و سه نفر دستگیر شده‌اند، در دادگاه‌های قضایی نیروهای مسلح به‌طور غیر علنی محاکمه شده‌اند.

چیزی که الزاماً در طول این مدت روی می‌دهد این است که افراد بسیاری به دیدار افراد بسیار دیگری می‌روند. چرا که دیدارها می‌تواند به دورترین افراد خانواده یا دوستان نیز گسترش یابد. با توجه به اینکه بخش عمدهٔ چیزی که ردوبدل می‌شود علاوه بر شیرینی، میوه و آجیل، به تعارفات و گفتگو دربارهٔ اینکه هر کس دنبال چه کاری بوده مروبوط است، اما در این ردوبدل‌ها یک فرصت طلایی در انتظار جنبش سبز قرار دارد. فرصتی که می‌تواند به گسترش پیام رهبران آن حتی به بستر اجتماعی گسترده‌تری یاری رساند.

این فرصت، بازدید از اعضای فامیل یا دوستانی خواهد بود که شاید به اینترنت یا برنامه‌های خبری ماهواره دسترسی ندارند. بدون‌شک افرادی هستند که تنها منبع خبری‌شان صداوسیما بوده است. اگر ما به آن‌ها برسیم و قطعه‌فیلم‌های ضرب‌وشتم، دستگیری و قتل‌ها را نشانشان دهیم، می‌توانیم خواسته‌هایمان برای یک حکومت دموکراتیک را در بیداری آن‌ها دنبال کنیم. قطعاً جایی در شبکهٔ گستردهٔ فامیل‌هایمان می‌توانیم اعضای بسیج، پلیس، نظامیان یا سپاهیانی که می‌توانند متقاعد به بازگشت به آغوش مردم شوند، را پیدا کنیم. شاید اگر خوب سعی کنیم بتوانیم کسانی را پیدا کنیم که هنوز فکر می‌کنند از سیاست‌های اقتصادی رئیس‌جمهور پوپولیستشان، سود می‌برند. اکنون زمان پرسیدن این از آنهاست که آیا کنار کشیدن در شرایط کنونی بهتر از پنج سال پیش نیست؟ آیا ما نباید برای افشای همهٔ دروغ‌ها و نیرنگ‌های حکومت کنونی زمان بگذاریم؟

عیددیدنی سبز، حکومت را تا عمق وجودش می‌لرزاند. چراکه برای مبارزه با آن کاری از دستشان بر نمی‌آید. آن‌ها نمی‌توانند یک طرفدار مسلح را در جلوی در هر خانه‌ای مستقر کنند. آن‌ها نمی‌توانند مهمان‌ها را اتوبوسی به خانه‌هایمان بیاورند. آن‌ها نمی‌توانند «عیددیدنی سبز» خودشان را صحنه‌سازی کنند یا مال ما را مصادره کنند.

ما به رسانه‌های آن‌ها یا تایید آن‌ها نیاز نداریم. ما نیازی به اثبات اکثریت بودنمان به آن‌ها یا خروجی هر رسانهٔ دیگری نداریم. باید تا الان دانسته باشیم که ما اکثریت هستیم و ما بیشماریم. بگذارید بیش از این در بازی اعداد گم نشویم. بگذارید تلویزیون دولتی را صرفاً به عنوان یک سلاح دیکتاتوری بپذیریم و نسبت به شنیدن صدایمان از آن بی‌توجه باشیم. بیایید بر محیط بی‌واسطه‌مان متمرکز شویم و اعتماد کنیم که در زمان خودش باعث تغییر خواهیم شد. برای حالا، بیایید بر ریشه‌هایمان متمرکز شویم…

زمان زیادی تا تعطیلات عید باقی نمانده است. در هفته‌های پیش رو باید به تهیهٔ سی‌دی‌ها، دی‌وی‌دی‌ها، عکس‌ها و ویدیوهای بلوتوث از جنایات دولت کودتا بپردازیم. باید ببینیم چه کسی را به خانه‌هایمان دعوت کنیم و به دیدار چه کسی برویم. اگر قصد سفر داریم، باید راهی را برای رسیدن به افراد محلی و دادن عیدی‌هایمان به آن‌ها به عنوان پیام صلح، رفاه و امید برای ایران آزادتر پیدا کنیم.

فعلاً بگذارید حرف عیددیدنی سبز را گسترش دهیم تا وقتی که نوروز سر رسید، هر خانوادهٔ ایرانی، دربارهٔ جنبش سبز و خشونت دیکتاتوری‌یی که برای سرنگونی‌اش می‌کوشند، حرف بزند.

ترجمه شده از اینجا

«مجمع تشخيص مصلحت نظام در پايان سخنان خود با تبريك به آب انداختن ناوشكن جماران و تبريك اين مناسبت به صنايع نيروي دريايي خاطرنشان كرد: 20 سال روي اين طرح بررسي شد واز سال 76 كار آن شروع شد تا خودمان ناوشكن داشته باشيم البته قرار بود در ابتدا يك ناوشكن در درياي خزر داشته باشيم كه در آن بخش هم كارهايي انجام مي‌شود و اميدواريم از اين نوع توفيقات زياد داشته باشيم.»

امروز در تمام دنيا و حتی در دل ايالات متحده آمريکا که رهبری دشمنی با ايران را بر عهده دارد، ملت ما پيروزی انقلاب را جشن می‌گيرد… همزمان با اعلام خبر موفقيت‌های بزرگ جوانان و متخصصين ايرانی در عرصه فناوری‌های نوين هسته‌ای، علوم ليزر و سلول‌های بنيادی، بزودی اخبار خوش ديگری برای ملت بزرگ ايران خواهيم داشت.

هیلاری کلیینتون نیز در ۲۶ بهمن ۱۳۸۸ در قطر گفت:

واشنگتن از مذاکره با تهران استقبال می کند اما نه در شرایطی که ایران “در حال ساختن بمب است.” خانم کلینتون که در نشست “آمریکا-جهان اسلام” در دوحه پایتخت قطر سخن می گفت از ایران خواست در “تصمیم های خطرناک خود … تجدید نظر کند.” وی تاکید کرد که  موضع ایران انتخاب های محدودی برای جهان باقی گذاشته است و این کشور متحمل «هزینه های گزافی» خواهد شد.

آیا با توجه به خبر خوش احمدی‌نژاد که غنی‌سازی  اورانیوم تا ۲۰ درصد و حتی تا ۸۰ درصد بود، خبر خوشی که آقای مشایی از آن خبر می‌دهد ممکن است آزمایش بمب اتمی باشد؟ که به فاصلهٔ کمی از سخنان او، خانم کلینتون اینچنین واکنش نشان می‌دهد که ایران را «در حال ساختن بمب» می‌داند و از متحمل‌شدن «هزینه‌هایی گزاف» برای ایران سخن می‌گوید! همچنین ابراز هر دوی این سخنان در قطر نیز می‌تواند پیامی داشته باشد و ممکن است دیدارهایی بین طرفین صورت بگیرد یا گرفته باشد.

نوام چامسکی نیز در مصاحبهٔ اخیرش با جرس دربارهٔ استفادهٔ ایران از سلاح هسته‌ای چنین گفت: «ایران اگر از سلاح هسته ای استفاده کند، در عرض دو دقیقه از بین خواهد رفت.»! فقط امیدوارم این‌ها کشور را به باد ندهند!

راستش من فکر می‌کنم همین توهم که مثلاً جنبش در ۲۲ بهمن نتوانست موفق عمل کند، خودش بیش‌تر به نفع جنبش تمام شد. چون همهٔ ما می‌دانیم که این حد حقیقی ما نبود، پس برای دفاع از حقیقت هم که شده، بیش‌تر تلاش خواهیم کرد و این در نهایت به نفع جنبش و به ضرر کسانی که با حقیقت می‌جنگند تمام خواهد شد.

ما به دلیل حقانیت خودمون به راهی که در آن هستیم باورمندتر می‌شویم، و آنان به دلیل حمایت از دروغ در لجن‌زار دروغ‌ها و فریب‌ها و ظاهرسازی‌هایشان عمیق‌تر می‌شوند.

اما در هر حال لازم است که ما کار نظری و تئوریک را برای آگاه‌سازی حامیان فریب‌خوردهٔ دروغ دوچندان کنیم، و هم از این ناهماهنگی برای فعالیت‌های پیش رو درس بگیریم.

در نومیدی بسی امید است / پایان شب سیه سپید است

احمدی‌نژاد برای بازی دادن غربی‌ها گفت ما با تبادل اورانیوم مشکلی نداریم. کیهان (نزدیک به رهبری) از احمدی‌نژاد به خاطر این موضوع ایراد گرفت. مطهری گفت آقای موسوی شما کوتاه بیا تا رهبری حساب احمدی‌نژاد رو برسه!

صرف نظر از اینکه این بازی خطرات احتمالی برای موسوی رو برطرف کرد، حالا یا احمدی‌نژاد واقعاً باید توافق با غرب برای تبادل اورانیوم را بپذیرد (که آبرویش می‌رود، چهارسال ایستادگی باد هوا…!)  و یا اگر این را نپذیرد اینطور برداشت می‌شود که همانطور که مطهری گفت رهبری، مانع احمدی‌نژاد  شد (یعنی لابد از موسوی راضی شده که رفته سراغ ممانعت از احمدی‌نژاد)!

شهادت سید علی از زبان همسر

همسرش مي گفت: آنروز (عاشورا) كه از خانه بيرون آمديم ديدم جمعيت مثل سيل مي رفتند توي خيابان آزادي. ما رفتيم جلوي ساختمان حج و آنجا بوديم. نيروها حمله كردند و مردم پخش شدند. چند گاز اشك آور پشت سر هم زدند. يكي افتاد جلوي پايم. به خاطر حساسيت ريه ام داشتم خفه مي شدم، دختر 17 ساله ام در جمعيت گم شده بود. دنبالش مي گشتيم. سید علي فورا يك ماشين گرفت و ما را سوار كرد و خودش رفت دنبال فاطمه. او را پيدا كرد و با برادرم رهسپار منزل پدر من كرد. برادرم بعد از رساندن فاطمه دوباره برگشت تا سيد علي را هم پيدا كند و اورا هم بياورد، ولي اورا پيدا نكرد از دور ديده بود كه دارند يك زخمي تير خورده را سوار ماشين مي كنند. جلو رفته بود تا ببيند چه خبر است …. كه ديد آنچه نبايد مي ديد… سيد علي من غرق در خون بود! ماشين حركت نمي كرد. آنها كه ماجرا را ديده بودند در اين فاصله به برادرم گفتند يك پاترول سياه كه پنج سرنشين داشت با سرعت وحشتناك به سمت مردم حركت مي كرد. دونفر را زير كرد كه هردو كشته شدند و با كلت شروع كرده بود به تيراندازي هوايي و بعد فقط يك بار دستش را پايين آورد…. و سيد علي مرا با خود برد… او را كه زدند با حركات و سرعت عجيبي و همچنان تير هوايي زنان از صحنه گريختند. چند نفر سيد علي را به يك ساختمان در آن نزديكي بردند. در آن ساختمان دكتر و پرستاري بودند و زخمش را پانسمان كردند. علي آنجا خودش را معرفي كرده بود. آنها با بيمارستان ميلاد هماهنگ كردند كه اورا به آنجا ببرند. به سختي ماشين گرفتند و همان موقع كه داشتند علي را سوار مي كردند، برادرم رسيده بود و سوار آن ماشين شده بود. به خاطر ازدحام جمعيت مردم، ماشين نمي توانست حركت كند، حتي يكبار هم دور خود چرخيد، اما نتوانست راهي پيدا كند. برادرم تعريف مي كرد علي در ماشين مي گفت: «چرا ماشين حركت نمي كند؟ پشتم دارد مي سوزد. زودتر مرا به بيمارستان برسانيد.» خود را به بيمارستان ابن سينا مي رسانند. توي بيمارستان از حال مي رفت و بهوش مي آمد. يكبار كه به هوش آمد اشهدين را خواند و ديگر رفت…..
همسرش تاكيد كرد كه همان روز يك نفر به منزلشان رفته و گفته بود: “آنها دقيقا سيد علي را نشانه كرده بودند. من و سيد علي پيش هم ايستاده بوديم. آنها تير هوايي شليك مي كردند. به ما كه رسيدند كلت را به طرف من نشانه گرفتند ناگهان دستشان را چرخاندند و به او زدند و بعد از آن هم فرار كردند.”